Etappe 2: Mater

Zondag, 4 maart 2012

Onderweg kwam Nele nog eens op bezoek, nu het nog kan en nog niet te ver is.
Samen frieten gaan eten en een stukje samen gewandeld. En inderdaad wat ze vroeger zei, blijkt toch waar te zijn: "Distance makes the heart grow fonder".

Uiteindelijk kom ik aan te Mater, bij Anne en Roland. Opnieuw word ik zeer goed ontvangen. Anne had speciaal een originele Compostella-taart gebakken. Een soort cake met veel amandelen en er bovenop in poedersuiker het St.-Jacobussymbool. We praten en ik zie haar passie voor de camino. Ze deed ook de camino vanuit Le Puy. Roland laat me zijn zelfgemaakte wijn proeven. Samen genieten we van een goeie maaltijd en daarna praten we verder rond de snorrende houtkachel. Ondertussen droogt mijn gewassen kledij aan een haakje boven de kachel.  's Anderendaags is het opstaan met sneeuw en wind. Dat belooft ! Als support stapt Anne nog een eind mee tot aan de Schelde. Er is veel sneeuwval en veel wind. Na het afscheid, ga ik verder op weg langs de Schelde. Ik begin te stappen en opnieuw is daar die lichte euforie. Ik loop de verte in. Life is beautiful !

Vertrek in Mater, samen met gastvrouw Anne trotseer ik de sneeuw

Etappe 1 : Zevergem

Zaterdag, 3 maart 2012 

Een beter vertrek kun je jezelf niet wensen. Het feit dat mensen de moeite doen om je uit te wuiven is op zichzelf een mentale boost. Na de nodige foto's ga ik op weg. De eerste 'echte' stappen. Ik adem de verte in. Stilaan bekruipt me als een klein kind een licht euforisch gevoel. Nog even denk ik over hoe goed en hoe nodig het is te leren loslaten. Niet alleen voor Simon en Aaron... In ieder geval zijn ze nu reeds wijzer geworden door deze ervaring.

De weg langs de Schelde. Ik denk aan de kanarievogel die we vroeger thuis hadden. Soms zetten we zijn kooitje een hele tijd open, maar het beestje bleef zitten en merkte blijkbaar niet dat het deurtje open was. Ik heb het gevoel dat ik eindelijk door het deurtje vlieg ...

Aangekomen in Zevergem. Tony en Bea ontvangen me heel goed. Voor hen ben ik hun eerste pelgrim die ze ontvangen en voor mij is dit mijn eerste etappe en mijn eerste overnachting, een beetje onwennig dus. Later paten we over de Tony 's camino, bekijken we foto's. Ik word behandeld als een echte gast en ben er hen dankbaar voor.
Voor het vetrek - terwijl Bea een hap klaarmaakt voor onderweg - vult Tony mijn pelgrimsboekje in.  Hij schrijft : " l' Homme est né pour marcher'. Een uitspraak die hij meedraagt van toen hij op weg was. Opnieuw zie ik die lichte nostalgie die achterblijft na de camino. Het betekent dat de innerlijke God zag dat het goed was.

Het vertrek

Ik heb nu even de tijd dus neem ik, Nele, even het woord om iets te vertellen over Hugo's vertrek:

Na een uitgebreid ontbijt wordt de rugzak nu eindelijk definitief gevuld.
De weegschaal wordt naar beneden gehaald en geeft aan dat de bepakking 12,7kg weegt. Dat valt beter mee dan gedacht.
We nemen op onze eigen wijze nog eens afscheid van elkaar en wensen papa het allerbeste op zijn tocht. Het zijn intense en diep doorvoelde momenten. Tegenstrijdige gevoelens ook.
Aan de ene kant weet je dat je mekaar moet loslaten en aan de andere kant voel je nu al de pijn van het gemis.
Om 10u45 sluiten we de achterdeur en gaan we alle 4 - papa, mama, Simon en Aaron - te voet op weg. We vertrekken samen van thuis naar de Sint-Jacobskerk in Gent, een kleine wandeling van 4,8 km. Raar, we wonen al vele jaren in Gent en nog nooit legden we deze weg te voet af !  De wandeling doet deugd, we kunnen nog over vele dingen praten en lachen. 't Is alsof we op vakantie zijn, maar toch ook weer niet. De kwetsbaarheid van iedereen op dit moment maakt de verbondenheid duidelijk voelbaar.
Als we aan Sint-Jabobs toekomen, worden we opgewacht door va, Bob en Francine, Lieve en nonkel André. Het is hartverwarmend dat zij zo meeleven met Hugo maar ook met de thuisblijvers.  Na het digitaal vereeuwigen van deze momenten, doen we een terrasje op de Vrijdagsmarkt. We hebben het weer mee en kunnen zelfs buiten zitten.
En daar heeft papa al een eerste pelgrimservaring.  Een ons onbekende en opgewekte vrouw komt papa een goede tocht wensen. Blijkt dat deze vrouw 2 jaar geleden ook de camino deed. 'Soms is het wat doorbijten, maar het is prachtig'.
Papa geeft zijn Sint-Jabobsschelp en potlood rond zodat iedereen er zijn naam kan opschrijven en zo een stukje dichter bij hem blijft tijdens zijn tocht.
En dan roept Hugo zijn weg .... hij heeft nog 17 km te gaan naar Zevergem.
Terug aan Sint-Jacobs omhelzen we mekaar nog eens stevig en dan gaat Hugo alleen zijn weg verder. Hoopvol en vol vertrouwen.
'Daar zijn geen woorden voor', zou hij zelf zeggen.
Een kwartiertje later kreeg ik al een sms-je van hem met de korte melding 'Life is beautiful'
Meteen de perfecte afsluiter voor deze bewogen dag.

Kunnen en mogen vertrekken

Het wordt gaandeweg duidelijk dat het een waar privilege is te kunnen en te mogen vertrekken en dat er vele voorwaarden moeten vervuld zijn. Ik heb ongelooflijk geluk dat mijn vrouw en de kinderen zijn wie en wat ze zijn en ik ben ze dankbaar dat ze de moed hebben elkaar en mezelf vrij te laten als het er op aan komt. Nu kwam het er op aan. De oprechtheid in de support door vrienden en familie brengt een onverwachte lichtheid en soms komt het onuitsprekelijke heel even dichterbij.

Achter zelfstandigheid ligt dikwijls, meestal bescheiden op de achtergrond, datgene wat ze mogelijk maakt. Hier is het niet anders. Nu is te begrijpen waarom vroeger niet mogelijk was wat nu wel kan. Toen was de zelfstandigheid zonder fundament.

Vanaf het moment dat de beslissing valt, begint de camino bijna magnetisch aan te trekken. Je voelt dat je gaat deel uitmaken van iets dat beloftevol en op vele gebieden rijk is. Tussen de regels lees je hetzelfde ook bij anderen die erover schrijven. Eenmaal beslist wordt de appetijt om te vertrekken steeds groter.